n' Ope brief aan Andrew Jordaan.

Liewe Andrew,

Ek het my self belowe ek gaan nie meer rant en rave op hierdie page nie. Ek is wel gatvol, maar humor is vir my n’ beter outlet vir gatvolgeid.

Ek is egter die bliksem in vir jou, Andrew, wat die sesjarige, onskuldige Sheldean vermoor het.

Ek fokken sien rooi.

As ek dink aan wat die arme kind moes gedink en gewonder en gevrees het in die laaste paar oomblikke van haar lewe, wil ek deur my oë pis van woede.

Ek het die polisie gesmeek om jou in ons, die publiek se hande te oorhandig. En ons sal vir jou mooi oppas, totdat ons die perfekte plek kry om jou knaters met n’ broodmes af te sny, al twee jou shins met hammers te versplinter, jou aan toue op te hys (ala Braveheart) sodat jou arms uit hul sockets pop, en miskien dan eers; en ek sê miskien, jou maag met dieselfde stomp broodmes oop te sny sodat jou guts soos die glibberige slang wat jy is, by daai bierpens wat arme Sheldean sekerlik intiem in haar vrees en smart moes aanskou, uitpeul.

Dan sal ons almal n’ dop of tien drink op jou dood, voor jou, terwyl jy rondhang en kreun (jou eie vuilgat onderbroek sal in jou mond wees) en doodbloei, en ons sal vir jou lag, jou doos.

Wanneer jy uiteindelik jou laaste stink, vrot vark asem uit roggel, sal ons vir Sheldean toast.

Op die verlies van haar onskuld.

Op nog n’ verlore wit kind.

Vriendelike groete jou fokker.

Ek.

p.s. Ek hoop twintig swart, sweterige bliksems met slow puncture rape die kak uit jou uit in die tronk.



Cheers Sheldean.. sien jou later meisiekind.